خراسان نو

 به نام خداوندپاک برکشنده افلاک فرازنده دادوکوبنده بیداد

دیربازی بود که این پنجره دلگشا را بسته بودم به امید گشایشی در احوال شخصیه تا بافراغتی  شایسته به گلگشت بوستان دل روم وگلهایی تازه تروباصفاتر برچینم وتقدیم یاران جانی کنم ولی نه آن فراغت حاصل شدونه آن هیبت کسل رمقی درصله رحم گذاشت بدان معنی که چون از گل دادن بازایستادم ازگل گرفتن نیزبازماندم پس به خودآمدم تا جامه کسالت برگیرم وبازگل بدهم وگل ستانم که رونق حیات را اعتباری نیست وای بسا که امیدفراغت به حساب قیامت کشدویمینی خالی از دسته گلی عالی که به معاملت باباغبان اعلی خجل مانی ودرمانده وعمری بربادداده واز توشه گرفتن بازمانده . پس درشتاب عجل به مقتضای اجل خامه اندیشه برجوهرروان درکشم به امید رسمی بر دل پاکی و امیدکه یاران جانی چون گذشته سری به عطوفت بر این حجره مسکین زنند وگل بدهند و گل ستانند. برادرم علی چون گذشته یارم خواهدبودوگل بوته های ذهن شفافش رونق بخش این دلکده و مایه دلگرمی این دلشده . امیدکه به ضیافت صفایی چشمان زیبایتان را مهمان کنیم و به صرافت وفایی مهمانتان شویم.

 پس به انتظار دیدار.